Blog

De baas in schoenenstad

Er was eens een burgemeester die de scepter zwaaide in schoenenstad. Hij keek vanuit zijn penthouse aan de Floris van Bommelsingel uit over zijn stad en zag dat het goed was.

Iedereen had schoenen en dat was zijn doel geweest. Zijn buren liepen kwiek en vlot naar de gereedstaande dienstauto’s en als het regende hield de chauffeur een paraplu boven de hoofden zodat de schoenen niet nat werden. Hij zelf wilde nog weleens zich een beetje nat laten regenen want hij wilde toch heel graag laten zijn aan zijn volk dat hij toch heel gewoon was gebleven.

In de verte hoorde hij een sirene. Iemand aangereden in de sneakerbuurt. Waarschijnlijk in het gedeelte waar de buurt overging in de Van Harenstraat. Dat bracht hem in gedachten direct bij het probleem wat de instappersecretaris onder de aandacht had gebracht, De mensen in de sneakerbuurt hadden toch wel wat moeite om hun status hoog te houden. De schoenmaker werd steeds duurder. Hoe hard ze ook werkten en hoe voorzichtig ze ook waren met hun schoenen, de kosten om hun status te behouden werden zo langzamerhand onbetaalbaar. Maar hee ze hadden schoenen !

In de verte zag hij de zon ondergaan. De crocsheuvel ontnam hem enigszins het zicht, waar hij soms stiekem een beetje van baalde. Hij predikte altijd dat mensen gelijk waren en zo maar het stak toch dat niet hij en zijn buurtgenoten vrij uitzicht hadden. De weg naar bovenop de heuvel was gemaakt van steenslag en de crocsmensen gleden weleens uit maar ze hadden schoeisel ! Zijn werkster (zelf noemde hij haar natuurlijk zijn interieurverzorgster en bij bijeenkomsten met mede van Bommelmensen moest hij altijd even vermelden dat ze onmisbaar was) kwam elke morgen vanaf de crocsheuvel om zijn schoenen te poetsen.

Ze liep de laatste tijd een beetje moeilijk maar hij had nog niet de moeite genomen om eens te informeren wat er nu precies aan de hand was. Hij had wel andere dingen aan zijn hoofd. Vanuit de klompencommissie was een verzoek gekomen om de weg naar boven te voorzien van asfalt maar dat dat te kostbaar was stond als een paal boven water. Ze gaven tenslotte al subsidie op de crocs (1 paar per persoon elke 3 jaar) en ze moesten ergens een grens trekken.

Dat de klompencommissie had aangedragen dat de weg het schoeisel sloopt van de mensen vond hij onzin. Iedereen was verantwoordelijk voor zijn of haar looppad. Niet hij de burgemeester …. Hij draaide zich om en liep naar binnen. Zijn speech voor de lederfederatie lag op tafel. Hij had deze zelf geschreven voor de verandering. Hij was trots op wat hij had bereikt ! De burgemeesters van omringende gemeentes keken vol bewondering naar het resultaat van zijn beleid.

Stiekem was hij al bezig zich te positioneren om een run te doen om de functie van directeur van de schoenenfabriek. Meer geld , meer aanzien en vrij uitzicht vanuit een nog mooier penthouse ,,,, Dus was hij extra alert op negatieve geluiden uit zijn stad want hij zat niet te wachten op aandacht voor de iets minder mooie kant van zijn regime.

Opstand vanuit de sneakerwijk en de crocsheuvel zouden zijn kansen een stuk kleiner maken. Oogkleppen op en zien wat hij wilde zien ; dat was zijn motto. En hij waakte er wel voor om de medewerkers van de schoenenfabriek dingen te beloven die hij niet waar kon maken. Dat was hem overkomen toen hij burgemeester wilde worden van deze stad. Iedereen lederen zolen had hij beloofd maar direct na zijn benoeming had hij die belofte weer ingetrokken. De singels moesten opnieuw bestraat worden en de plataanbomen waren aan vervanging toe. Er was simpelweg geen geld voor. Hij had de belasting op crocs zelfs moeten verhogen en dat waren de heuvelbewoners nog niet vergeten …..

Het was al laat toen hij zijn schoenen naast de andere 20 paar zette op het op maat gemaakte rek inclusief een lade waar de poetsspullen lagen voor de werkster. En met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht viel hij in slaap.

Bovenop de heuvel was een mevrouw bezig met plakband haar crocs te repareren. Morgen moest ze de heuvel af om de schoenen van de burgemeester te poetsen. Even opletten dat er geen stukjes tape onder de plastic schoen vandaan kwamen. Ze zou de stenen voelen bij elke stap maar haar trots weerhield haar ervan om ervoor uit te komen dat de schoenen aan het eind waren en ze geen geld had voor nieuwe. De kinderen hadden net elk een paar gekregen en dat was het belangrijkste …. Nooit zou ze aan de burgemeester vragen of salarisverhoging kon krijgen want dan volgde de onvermijdelijke preek dat ze anders moest lopen, de scherpe stenen moest ontwijken en het haar eigen verantwoordelijkheid was …. Dat had ze goed onthouden van de laatste keer.

Zuchtend kroop ze in bed en met een hoofd vol zorgen ging ze liggen ….

Dit verhaal is symbolisch bedoeld. Verborgen armoe, verkeerd beleid en een grote kloof tussen rijk en arm. Hopelijk komt er een tijd dat we die kloof enigzins kunnen dempen maar met het regeringsbeleid in ons land hou ik mijn hart vast ,,,,,

Zeg het maar !