De kaartjes van oma

Vandaag kregen onze oudste en ik het over de kaartjes van oma. De moeder van Jan stuurde tot het laatst zelfgemaakte kaartjes als er iemand jarig was. Gaandeweg werd het knipwerk wat minder nauwkeurig en de plaatjes zaten soms niet helemaal vast maar toch werden ze hier gewaardeerd. Omdat oma ze stuurde ….

En tijdens het appen merk ik dat de tranen me hoog zitten. In deze tijd waarin zoveel gebeurt na 2 jaar corona ellende (waarvan ik echt niet geloof dat we daar voorgoed van af zijn) rollen de tranen over mijn wangen als ik denk aan de kaartjes met race-auto’s in enveloppen met dat kenmerkende handschrift.

1500 kilometer verderop worden steden gebombardeerd, sneuvelen er mensen in een oorlog die de onze niet is maar ook weer wel. Ik geef toe ; ik kijk niet naar de nieuwsberichten, de extra journaals. Ik ontloop de social media. Ik, nieuwsvreter met overal een mening over, verstop me voor al die ellende zoveel mogelijk.

Begrijp me niet verkeerd, mijn hart gaat uit naar alle mensen die zonder keuze in deze shit terecht gekomen zijn. De mensen in Oekraïne, de mensen in Rusland die ook niet gekozen hebben voor deze oorlog. En ik krijg kippenvel van al die oorlogsretoriek die je om de oren vliegt zelfs als je struisvogel speelt in deze tijd.

Want ook daar zijn oma’s die kaartjes sturen aan hun kleinkinderen …. Die nu bang moeten zijn die kleinkinderen te verliezen. Hier zullen geen kaartjes meer op deurmat vallen omdat oma overleden is. En alhoewel dat toch bij vlagen voelt als een gemis is dat niks vergeleken bij het verdriet 1500 km verderop.

Stomme oorlog !

Zeg het maar !