Blog

De koe die klappen kreeg

Toen ik 8 was verhuisde we van Enschede naar een gehucht op het Groninger platteland. Van de uitlaatgassen en fietsen rond het pleintje naar frisse lucht en staan in de koeienvlaaien tijdens het slootje springen.

Mijn vader was hier opgegroeid en veel van zijn klasgenoten waren boer. In de zomertijd stopte er regelmatig een auto voor onze deur, raampje open ; kest eem help’n met hooi’n zo ?

Het loonbedrijf reed af en aan tot diep in de nacht en het wemelde van de mannen op het land die de pakjes hooi op de wagen brachten. Mooi zakgeld voor mensen zoals mijn vader die werkzaam was in de bouw.

Melk halen bij de boer. Melkbusje mee waar 3 liter melk in paste. Koud uit de tank en als het een poosje stond kwam er een heerlijke roomlaag op. Even bij de kalfjes langs en op je hand laten sabbelen totdat je merkte dat ze toch wel kiezen hadden. Het waren mooie tijden.

Er waren ook minder romantische elementen. De koeien op de kleine stal met kettingen aan de muur. Weinig bewegingsruimte. De strontplakken die in het rondte vlogen, altijd als mijn moeder de was buiten had gehangen.

De koeien van de boer op de hoek liepen bij ons voor het huis. De koeien werden op het land gemolken en daar hadden ze niet altijd zin in. Ik weet dat de mannen allemaal buiten op straat stonden, klaar om een aanloop te nemen en over de sloot te springen als boer H het weer eens op zijn heupen had en een koe ongelofelijk klappen gaf o.dat ie links ipv rechts ging. Meerdere malen is er ingegrepen en werden koeien losgemaakt van het hek waar ze aan vastgebonden stonden als straf voor hun gedrag.

Ook toen hadden de plattelanders al oog voor dierenleed en werd niet alles geaccepteerd. Sociale controle bewees zij nut. Er is zoveel veranderd in de loop der jaren. Boeren gaat zo anders nu. Prachtige stallen, koeien die kunnen kiezen of ze naar buiten of naar binnen willen, gebalanceerde voeding. Talloze regels die ervoor moeten zorgen dat de leefomstandigheden optimaal zijn voor het vee.

Maar het blijven dieren en geen mensen. Ze hebben een functie voor de meeste van ons. De agrariër zal altijd voor zijn dieren zorgen vanuit zijn hart met in zijn achterhoofd de portemonnee. Omdat ook hij/zij de rekeningen moet betalen en eten moet. En dan moet je heden ten dage ook nog opboksen tegen mensen die opzettelijk de sector in de kwaad daglicht zetten met gefingeerd bewijs en kwalijke roddels.

De boer van nu en de koe die klappen kreeg hebben veel gemeen. Laten we trots zijn op alle mannen en vrouwen die altijd voor ons aan de slag zijn, die knokken om het hoofd boven water te houden en niet kun je naar opbrengst per uur maar naar het totaal plaatje.

Die boeren vanuit hun hart. Ik ben team boeren! No farmers, no food !

Zeg het maar !