Een beetje Janneke

Het is niet echt een verrassing als ik zeg dat ik een chaoot ben. Ook in mijn schrijfsels spring ik van de hak op de tak. Ik kan er niks aan doen en heb inmiddels geaccepteerd dat het is wat het is.

Qua huishouding is dat niet anders. Zolang de dingen gaan zoals ze gaan lukt het redelijk. Maar zodra er een kink in de kabel komt loopt het in de soep. En dan zijn er maar 2 kinderen hier en die zijn zo’n beetje volwassen. Je zou toch zeggen ….

En dan lees ik op Facebook de verhalen van de familie Jelies. Jullie weten wel : gezin met 9 kinderen die meedoen aan een huis vol. En ik kan maar 1 ding denken elke keer weer ; was ik maar Janneke ! Echt hoor !

De cleant elke maandag de bovenverdieping, heeft elke dag tijd om een kopje koffie te doen met een tante, nicht of buurvrouw, wandelt elke avond een stuk. Alles wordt gesopt en ondertussen haalt en brengt ze kinderen, kookt eten. En je kan mij niet wijsmaken dat in zo’n groot gezin er nooit een kink in de kabel komt. Hoe doet ze dat toch ?

En dan blijft ze ook nog altijd aardig en beheerst en kalm. Ik zou stapelgek worden en staan te krijsen als een viswijf met zo’n huis vol en bijpassend werk. Daarom hebben wij ook maar 3 kinderen en geen 9.

Staat die nou nooit te gillen in de gang dat ze hun schoenen op moeten ruimen en ze zelf hun broodtrommel die al een week in de tas zit mogen legen ? En heeft ze nou nooit een dag dat ze aan het eind van de dag dat ze denkt : wat een puinzooi overal.

Ik vind mezelf al helemaal geweldig als ik de bedden verschoond heb en dat ook klaar is als iedereen tussen de klamme lappen willen glijden. Gisteren had ik echt een topdag want ik heb al stamppot gemaakt voor vandaag ! Dat werk.

Was ik maar een beetje Janneke …

Zeg het maar !