Geen blij ei

We “doen” dit al jaren. En we zijn er allebei best tevreden mee. Maar afgelopen weekend was het wel even klaar voor me.

Het 6e weekend van de 7 dat alleen de zondag overbleef. Iets met code 95, pas op zaterdag klaar en afgelopen weekend moest er vanaf vrijdagavond gewacht worden op een collega tot f*cking zaterdagmiddag 15 uur op het terrein van de opdrachtgever om samen naar de standplaats te rijden.

En dat was de druppel die de emmer deed overlopen bij deze chauffeursvrouw. Dus schoot ik in een narrige bui die duurde tot gisteravond. Woest deed ik op zondag de was voor man, giftig liep ik met mijn betere helft in de winkel om de boodschappen te doen.

Dat ik door de week alleen thuis ben is helemaal prima maar nu al zoveel weekenden alleen maar dingen moeten doen op de zondag …. Ik had er helemaal genoeg van. Dus ik mopperde er vrolijk op los. Oké laat dat vrolijk er maar af.

Ik zeurde over al de weken kapotte grasmaaier (iemand nog een geit te leen?), over magnetrons die aan de muur moeten (en toen man eraan wilde beginnen was ik weer narrig over zijn timing want ik was net begonnen met koken).

Ik zuchtte bij het uit- en inruimen van de vaatwasser en vloekte toen de hond voor de 6e keer naar buiten wilde. Weer opstaan terwijl ik net zat. Het waren maar 24 uur maar voelde als 48. Wat zeg ik ? Als 72 !

En toen ik op instagram een filmpje voorbij zag komen van Diane in Denmark waarin ze vroeg wat we deden om the battery te rechargen op deze oh zo leuke zondag riep ik tegen mijn beeldscherm dat ze haar mond moest houden. Pleur op met je positiviteit !

Toen we aan de koffie zaten gisteravond kwamen de tranen. De waterlanders namen al mijn frustratie en boosheid mee. We keken Heel Holland bakt en daarna het bed in. De wekker op half 5. Op naar komend weekend !

Zeg het maar !