Hello my old friend

Ik heb mijn oude vriend weer uit de kast gehaald. Hij ligt op het dressoir ; klaar om te grijpen. Er was een tijd dat ik elke dag wel iets moois zag met mijn fotografie-oog. De laatste maanden niet. Geen zin om er energie in te steken.

Wat moet je op de gevoelige plaat vastleggen als je niet verder dan 3 km van huis gaat ? Alles al gezien. En voor de vergezichten moet je een eindje rijden. Ook al geen zin in.

Maar ik ga weer op pad. Op zoek naar dat kleine detail : dat moment om vast te leggen. Ik heb nog steeds geen zin maar dat hoef je niet te hebben om iets te doen. Ik hoop dat ik door deze aanpak weer in the flow kom die me zo blij maakt.

Veel oefenen, veel lezen over fotografie. En heel misschien kom ik ook zo ver dat mijn droomproject realiteit wordt. Een fotoboek vol portretten van mensen op leeftijd.

Oude mensen zijn van onschatbare waarde. En om iemand mooi vast te leggen op de gevoelige plaat op zo’n manier dat tekst overbodig is … Zoiets wat Joran Knol doet qua portretten maar dan met 80 +.

Hello my old friend …

Zeg het maar !