Blog

Het is wat het is …

Soms kijk ik naar de wereld en vraag me af hoe we in godsnaam zover gekomen zijn. Als kind zijnde keken we thuis elke avond naar het journaal om 20 uur en ik kan me herinneren dat er toen al aanslagen waren in de wereld en er gestaakt werd in de havens. Het wereldnieuws was toen soms ook al schokkend.

In het echte leven waren we allemaal gelijk. Ik woonde in een dorpje met 250 inwoners en de meeste mensen hadden gewoon een baan. Niks hoogdravends, geen hoge functies maar gewone arbeiders die 5 dagen in de week aan het werk waren. In de zomer sprongen de mannen bij met het hooien bij de boer en de betaling was gewoon handje contantje. Wat vervolgens vaak weer werd geïnvesteerd in een verbouwing van het huis of aan de reparatie van de auto.

In de loop der jaren is ons land natuurlijk veranderd en dat is maar goed ook in sommige opzichten. Ook het dorp waar ik opgegroeid ben zal aan verandering onderhevig zijn. Het loonbedrijf bestaat niet meer, de import vanuit de stad heeft zijn intrede gedaan en de manier waarop mensen hun dagelijks brood verdienen is ook veranderd. De basisschool is gesloten en winkels zijn er allang verdwenen.

Ook in het dorp waar we nu wonen zijn er tradities die langzaam uit de mode raken. De feestweek die elk jaar vol verve werd gevierd is niet meer zo populair, vrijwilligers om in bestuur te stappen van de jaarlijkse hardloopwedstrijd zijn niet te vinden dus dat evenement is verdwenen. Het zijn allemaal dingen die jammer zijn maar blijkbaar kan het niet anders.

Wat ik echt in en in triest vind is dat veel mensen elkaar niks gunnen. In plaats van op elkaar te letten om te zien of je misschien in moeilijke tijden een handje toe kan steken op welke manier , houden ze elkaar liever in de gaten houden of er ook iets te rapporteren of over te zeuren valt. Het ‘ik wil wat zij hebben want daar heb ik recht op” viert hoogtij Misschien is het van alle tijden en ligt het aan mijn leeftijd dat het me steeds meer op gaat vallen.

Waarom doen we dat toch ? Ja we want ook ik betrap mezelf er soms op dat ik jaloers ben op wat andere mensen doen en hebben. In deze tijd dat heel veel mensen weer naar zonnige oorden op vakantie gaan is het soms best lastig om positief te zijn over je achtertuin met picknickbank waar jij de zomer door gaat brengen. En ik gooi de folders met aanbiedingen van elektrische fietsen direct weg. Ik wil namelijk al jaren zo graag een elektrische transportfiets met mand en dat kan gewoon niet. En de gemeente heeft hiervoor geen potjes.

En dat snap ik. Een gemeente kan namelijk niet overal geld voor beschikbaar stellen. Zo werkt het niet. Dat heeft het nooit gedaan en zo zal het ook niet worden. Het is wat het is. Ik heb niet plots de beschikking over 1500 euro of een suikertante die spontaan een fiets regelt als ik er over loop te mopperen toch ?! Elke omslag begint bij jezelf ! Als we nu allemaal eens beginnen met eerst onze zegeningen te tellen ipv ons wensenlijst op te stellen ….. Zullen we ?! We zijn nu eenmaal niet gelijk ; ieder mens is uniek met zijn of haar eigen mogelijkheden, ook in materieel opzicht. Laten we dat omarmen !

Zeg het maar !