Blog

Het spijt me

Ik lag deze week even wakker van een opmerking die iemand maakte over mijn deelname op social media. Het was een aardige opmerking die goed bedoeld was dus dat was het probleem niet.

Soms houdt iemand je een spiegel voor en ontdek je dat er inderdaad hier en daar wel wat verbeterd kan worden. Dat gebeurde er dus en daar lag ik over te malen.

Jij leest dit stukje waarschijnlijk omdat je ergens een link hebt aangeklikt die ik op social media heb gedeeld. En daar ben ik superblij mee. Maar daar zat ook een beetje het pijnpunt ; ik reageer minder op mensen dan dat ik deed. En dat voelde voor diegene als eenzijdig van mijn kant.

Dat spijt me. Er zijn een aantal redenen voor. Ten eerste is ook hier de boel enigszins anders dan anders. Kinderen thuis, thuishuiswerk, emoties en dan nog mijn eigen hersenspinsels. Ik heb in zulke periodes de neiging om een beetje op mijn eigen gedachteneiland te gaan zitten en jullie te vergeten.

En dan zijn er nog wat persoonlijke omstandigheden die mijn positiviteit beïnvloeden. Die hebben niks te maken met Corona maar meer met het feit dat we keer op keer klappen krijgen en weer een stap terug moeten. Het voelt als een bokswedstrijd waar we als gezin steeds weer op moeten krabbelen na een gemene rechtse die volgens de regels verboden is maar door.de vingers wordt gezien.

Maar ondanks al die redenen en toestanden wil ik oprecht mijn excuus aanbieden als ik jouw berichten niet goed gelezen heb. Als ik jouw verdriet tussen de regels niet gezien heb. Als ik vergeten ben je te groeten online. Als het voor jou voelt alsof ik alleen maar neem en niet geef.

Het spijt me !

Zeg het maar !

%d bloggers liken dit: