Honden en kinderen

Niet 1 van ons. Dit is een hondenmodel 🙂

We hebben 2 honden die ik alleen uitlaat sinds de oudste op Skylge woont. Het is een lompe labrador en een boomer. Elke morgen racen ze wild enthousiast de voordeur uit en ik erachteraan als een soort waterskiër op het droge.

Beide hebben een rolriem. Met een beetje geluk rennen ze allebei dezelfde kant op maar zo heel af en toe gaat het mis en hebben we een probleem. Soort van …

We wandelen richting het eerste grasveld waar 43 keer geplast moet worden en dan door de zijstraat richting het hertenkamp. Rondje om het verblijf van de beestenboel en dan richting de ijsbaan. Ons dorp heeft voorzieningen, dat u dat even weet.

Hup over het wandelpad richting de provinciale weg waar je op moet passen dat je de riem van de kleine vastzet. Op de een of andere manier reageert ze op het geluid van rammelende aanhangwagens. Voor je het weet is ze plat en leg dat maar eens uit aan dochterlief.

Met een beetje geluk ben ik binnen 30 minuten weer thuis en is iedereen blij. De wandeling wordt een beetje problematisch als we loslopende honden tegenkomen. Onze grote houdt daar niet van. De bruine lobbes verandert in een grommende boze 25 kg hond.

Nu kan ik me vergissen maar volgens mij hebben we toch echt een aanlijnplicht in onze gemeente. Doe dat dan ook denk ik. Maar misschien is mijn onderbewuste gewoon jaloers op mensen die dat aandurven.

Of op het feit dat ze hun viervoeter zo goed onder controle hebben dat ze geen riem nodig hebben. Zit is zit en blijf is blijf of zoiets. Zouden ze hun kinderen nou op zo opgevoed hebben ?

Zeg het maar !