Blog

Janken

Gisteren was de dag dat puber 1 officieel bericht kreeg dat hij geslaagd was. Toen de oudste zat te wachten op haar uitslag van het examen was ik al emotioneel incontinent en dat was gisteren niet anders.

Vier jaar geleden moest hij op kennismakingsmiddag terwijl het kamp ook begon voor groep 8. Ik weet nog precies wat ik voelde toen ik hem afzette bij de Woldborg.

Loslaten was en is niet mijn sterkste kant en ik moest toch wel even slikken toen hij de deur doorliep waar hij de komende 4 jaar bijna dagelijks door zou lopen.

De laatste 4 jaar waren soms een roller coaster. Alles kwam langs. Woede, verdriet, ergenis, tegenzin. Hij houdt niet van zitten in een lokaal. Nog nooit gedaan ook.

Ik denk dat hij amper een dag huiswerk heeft gemaakt. Boeken konden wekenlang op dezelfde plek liggen. Volgens mij voelde voor hem school vaak als een soort strafkamp.

En toch bleven alle docenten hem zien zoals hij was en is. Ze bleven in hem geloven en een aantal hebben voor hem net die stap extra gedaan om hem te motiveren.

Ze vonden de juiste toon om hem te laten geloven in zichzelf. In zijn eigen kunnen. Stonden achter hem bij conflicten op de andere locatie. We hebben hem allemaal zien veranderen van kind naar bijna volwassen. Van voetbalshirt naar werkkleding. We stonden achter hem en naast hem.

Hebben hem zien vallen en weer opstaan. Ik ben nog alle dagen dankbaar dat we toen gekozen hebben voor de Woldborg. Een kleine school waar kinderen geen nummer zijn.

Waar Hanny de telefoon opneemt en genoeg had aan de melding dat Thijs ziek was. De school met de rode dakpannen.

Met meneer Landkroon die zag wat hij in zijn mars heeft, meneer Bouwkamp die met zijn manier van lesgeven het een beetje een feestje maakte, met meneer Debreczeni die hielp met wiskunde en zoveel meer, met meneer Gerding als mentor in het laatste jaar wat zo bizar eindigde door Corona.

Ik zou iedereen op de middelbare school deze docenten gunnen. Ik denk echt dat zij en de andere docenten die ik niet bij naam genoemd heb het verschil maken, elke dag weer. Bedankt allemaal !

Gisteren werd deze vier jaar afgesloten met een prachtige cijferlijst. Om 12 uur stond de mentor voor de deur om deze persoonlijk te overhandigen. De traditionele vlag ontbrak niet.

En alhoewel we eigenlijk wel wisten dat hij zijn diploma gehaald had was het toch even een moment. En dus huilde ik . Om wat was, wat nog komt. Maar vooral om wat is.

Gefeliciteerd Thijs ! Op naar transport en logistiek !

Zeg het maar !

%d bloggers liken dit: