Keuzes

Mijn schoonvader was een bijzonder gelovig mens. Geen TV, geen bezoek op zaterdag, 2 keer naar de kerk en de preek nabespreken met de dominee. Als kleine boer zijnde was het hard werken en alle zeilen bijzetten, vooral bij mooi weer. Want hooitijd.

Maar nooit op zondag. Terwijl omwonende boeren toch aan de slag ging op de rustdag om het voer voor de winter binnen te krijgen voor de regen losbarstte, las hij de bijbel en ging kerken. Want op zondag werd er niet gewerkt.

Een aantal kinderen koos een andere weg. Een andere kerk. Een andere vorm van geloof. Of helemaal niet. Dat was lastig voor hem. Ouderlingen kwamen langs op de koffie in de voorkamer in de mooie kopjes. Hopende en ongetwijfeld biddend dat ze het schaap weer bij de kudde konden krijgen.

En het heeft hem ongetwijfeld verdriet gedaan. Niet omdat er niet naar hem geluisterd werd maar omdat hij het beste wilde voor zijn kinderen. En in zijn beleving was dat het pad wat hij had uitgestippeld. Uiteindelijk accepteerde hij dat ze keuzes maakten die anders waren. Maar ik denk dat het lastig voor hem bleef om te zien welke kant sommigen opgingen.

Mijn schoonvader en ik waren een slechte match. In zijn ogen was ik misschien wel de vrouwelijke duivel en was ik slecht nieuws in allerlei opzichten. En ik vond hem een starre koude man die conclusies trok zonder zich goed te informeren. Het dieptepunt was wel dat ik niet uitgenodigd werd voor een trouwfeest maar man en kinderen wel. We hebben elkaar nooit meer gesproken na dit akkefietje.

Maar hoe beroerd onze verstandhouding ook was, ik heb altijd respect gehouden voor de man die niet afweek van zijn principes als dat beter uitkwam. Die het hooi op het land liet op zondag.

Ik lees nu berichten over discussies tussen families. Mensen die zich wel laten vaccineren en mensen die ervoor kiezen dit niet te doen. Alle argumenten zijn in dit geval even zwaarwegend. We hebben een keuzevrijheid. Ik snap dat er mensen zijn die angstig worden bij het idee dat hun geliefden niet beschermd zijn tegen het virus. En ik snap ook mensen die ervoor kiezen om niet te vaccineren omdat ze het niet vertrouwen.

Wat mij beangstigt is dat mensen heel ver gaan in het opdringen van hun mening. Families die uit elkaar vallen. Opa’s en oma’s die hun kleinkinderen niet meer willen zien omdat ze niet gevaccineerd zijn. Gescheiden stellen die elkaar bijna letterlijk de wederzijdse tent uit knokken omdat de één vindt dat de kinderen wel door de prikstraat moeten en de ander dat juist niet wil.

En ik vraag me oprecht af of die verhoudingen weer rechtgetrokken kunnen worden als dit alles in rustiger vaarwater is gekomen. Deze pandemie maakt in alle opzichten slachtoffers. Ik hoop dat mensen elkaar straks weer vinden. Want waar zijn we zonder elkaar ?

Mijn schoonvader had jaren de tijd om zich neer te leggen bij beslissingen die zijn kinderen namen. Die tijd hebben we nu niet. Maar misschien moeten we er eens over nadenken of het het allemaal waard is. Dat we niet meer met mensen spreken, alle communicatie afkappen en elkaar keihard veroordelen.

Zeg het maar !