Blog

Pleister

Ik zit in de wachtkamer van het ziekenhuis terwijl de buurman binnen in een behandelkamer is. Een wachtkamer is altijd een mooie afspiegeling van de maatschappij.

Het keurige stel, de dikke meneer, de mevrouw met het ultra korte rokje, de moeder met puberdochter. Ik hou ervan om even deel van uit te maken. Het is er meestal stil totdat er 1 binnenkomt die gewoon een gesprek begint.

De één vindt dat heerlijk, andere mensen kiezen ervoor om stil te blijven. Misschien een hoofd vol zorgen of gewoon geen zin.

Het is een komen en gaan. Er wordt een meneer de wachtkamer binnengereden door een jongere man. De oude man gekleed in zwarte broek, overhemd en vest. De begeleider in korte broek en op gezondssandalen.

De oudere man ziet er gehavend uit. Blauwe plekken in zijn gezicht, wondjes op zijn kale hoofd. Op zijn achterhoofd een pleister die half los hangt. Het raakt me.

Ze zitten in een hoekje en de jongeman laat wat foto’s zien die op zijn mobiel staan. Ze praten over het weer, de wachttijd en zin in koffie. Je kan zien dat ze een band hebben die geen zwaarwichtige woorden en grote beloftes nodig heeft.

Onkruid vergaat niet zegt de oude man plots. Nee zegt de jongeman terwijl hij de hand grijpt van de ander. Je voelt dat in die woorden zoveel meer gezegd en bedoeld wordt.

De buurman is klaar en ik sta op. Ik wens iedereen een fijne dag en we gaan. De traan die over mijn wang loopt ziet niemand.

Onkruid vergaat niet ….

Zeg het maar !

%d bloggers liken dit: