Zoekende

Tijdens de lockdown werd het moment dat de maatregelen zouden vervallen een soort van magisch. Want dan zouden we weer ons oude leven oppakken. En toen het 26 juni zover was viel het toch een beetje tegen.

Ik ben net terug van mijn 2e vaccinatie. Vanmiddag zullen de nieuwe cijfers wel bekend worden gemaakt en waarschijnlijk zal het getal hoger zijn dan gisteren. Want na anderhalf jaar hebben ze nog steeds geen manier gevonden om dat een beetje accuraat te doen.

Een aantal beperkingen zijn weer van kracht geworden en de tweespalt in de maatschappij wordt in mijn beleving alleen maar groter. We zijn nog lang niet terug bij wat ooit normaal was. Als dat ooit al lukt …

En ik vind het lastig. Ik doe de dingen die ik moet doen en eigenlijk heb ik in mijn persoonlijke leven niet zoveel last van beperkingen. En toch mis ik rust en vertrouwen op dat het beter wordt. Ik lig daar letterlijk wakker van. Ik wil dat het beter wordt.

Maar aangezien ik geen invloed heb op wat dan ook probeer ik mezelf een ritueel aan te leren. Een mantra wat voor rust moet zorgen, vlak voor ik naar bed ga. Slaapschema van half 11 tot half 6. Handen en voeten insmeren, ontspanningsoefeningen doen, via de wekkerradio naar geluiden van een zomeravond luisteren. Klinkt wazig, is het ook. Maar toch …

Ik ben me aan het inlezen welke geuren zorgen voor ontspanning en hoe je die dan toe moet passen. Lavendel schijnt goed te zijn zeggen ze. Nu nog uit dokteren welke olie ik daarvoor moet hebben. Nu zou bovenstaande enigzins wanhopig kunnen over komen maar het is een reis waar ik wel van geniet.

Ik ben zoekende naar innerlijke rust en ritme en dat is helemaal oke.

Zeg het maar !