Zuur wijf

In de plaatselijke supermarkt loopt een blonde mevrouw met een stem als een bootwerker. Kom hier Stefano brult ze terwijl ze, met de glazen deur open, maar niet kan besluiten welke franse kaas ze moet hebben.

Stefano racet door het pasta-gangpad en kijkt werkelijk nergens naar. Een botsing met een winkelwagen is onvermijdelijk en de vloek die volgt van de mannelijke klant die het karretje duwt ook.

De blonde mevrouw trekt haar iets te korte jurkje naar beneden en slentert naar de vriesbakken. Stefano !! Kom hier en haal je zusje op. Ik denk : dat gaat niet. Technisch gezien is dat onmogelijk in die volgorde.

Ondertussen rent het jongetje achter een meisje aan en roept ; ik ga je vermoorden ! Ik pak je hoor ! De stem heeft in elk geval van zijn moeder.

Het meisje lacht en ze rennen nog wat harder. In gedachten zie ik de aardbeien al spontaan veranderen in jam met die 2 in de buurt. Mama heeft inmiddels besloten om een doos magnums mee te nemen en loopt in slow motion naar de kassa.

Ik loop ook die richting op en kan nog net een appel ontwijken die Stefano keihard weggooit. De moeder van het spul heeft het druk met haar mobiel. Die ziet ze niet vliegen. De appels.

En als ze bij de uitgang zijn rennen de kinderen weer de winkel in. Mama gaat naar buiten en begint vast aan het ijs. En oh wat ben ik in de verleiding ….

Om te zeggen dat ik als geen ander snap dat het soms wat veel is. En dat de vakantie soms voor ouders geen vakantie is omdat de kinderen hele dagen thuis zijn. Dat ik dat begrijp.

Maar dat Stefano geen voet meer aan de grond zal hebben als ie weer appels door de Jumbo loopt te smijten. Want dat ik hem dan aan zijn nekvel naar de meneer breng in het gangpad om zijn excuus aan te bieden. En hem vervolgens de zooi op laat ruimen op de groenteafdeling.

Misschien ben ik een zuur wijf maar boodschappen doen is geen uitje voor kinderen. Punt.

Zeg het maar !