Huilen !

Gisteravond rolden een half uur de tranen over mijn wangen. Niet te stoppen en eigenlijk wilde ik dat ook niet. Want soms hebben die waterlanders echt nut. Geloof me maar. Ik huilde om het verdriet wat via het tv scherm de kamer in kwam. Zoveel ellende. Wat kan een mens in een situatie komen te zitten dat er enkel grijze dagen zijn.

Maar ik huilde ook om de kracht van de mensen die ik voelde. De blijheid van de gasten. De kinderen. Het verhaal van een jonge moeder die niet lang meer te leven heeft. De groep die om haar heen stond. Appie die het heeft over “de man met de puntmuts” als hij een zeil wegtrekt en er een berg speelgoed tevoorschijn komt.

Appie Wijma …. Vanuit zijn geloof doet hij wat hij doet. Zonder enkele bijbedoeling, zonder persoonlijk geldelijk gewin. Iemand die oprecht goed doet voor velen die soms het mooie niet meer zien omdat zorgen je blikveld vernauwen. Tegenover alles Sywerts in deze wereld staat daar Appie.

Appie met zijn weggeefwinkel, met zijn oproep om nieuw ondergoed te doneren voor minima. Een man met een gouden hart en een diep geloof in en vertrouwen op God. Hij werd al eens Groninger van het jaar maar hij zou een lintje van de koning moeten krijgen.

Volgens mij had ik mijn tranen niet beter kunnen besteden.

Mochten jullie de uitzending van kruispunt terug willen kijken ; dat kan hier ! Gewoon even doen !